COLUMN ANGSTIG TOT DE MAX BUT I DID IT!

COLUMN ANGSTIG TOT DE MAX BUT I DID IT!

Daar is de dag… de welbekende dag waar ik al maanden tegenop zie omdat ik wist dat die eraan zat te komen. Dinsdagavond kan ik maar niet slapen, omdat ik weet dat het morgenochtend zover is.. Maar toch besloot ik op het laatste moment nog even iets te eten, aangezien ik straks 12 uur lang nuchter moet blijven. Deze dag staat in mijn geheugen gegrift als een dag waarop ik strak van de spanning de ochtend door kom.

De dag begon al maar liefst om half 7 ’s ochtends.. iets waar ik überhaupt al niet zo goed tegen kan, maar ik heb ervaren dat wanneer ik gespannen en zenuwachtig ben helemaal niet. Stil zitten kon ik niet, ongeduldig was ik zeker. Maar ja ik wist dat ik het moest doen. Dus besloot ik het zo veel mogelijk over me heen te laten komen. Onderweg naar het ziekenhuis bekroop me een naar gevoel, buikpijn, zweet aanvallen, ja ik weet het het is geen smakelijk verhaal. Maar het is zoals ik mij op dat moment voelde. Hoe dichterbij we kwamen hoe meer gespannen ik werd, mijn spieren stonden strak en honger had ik spontaan niet meer. Ik wist totaal niet wat mij te wachten stond en stond volledig strak van de angst. Maar waarom? Ja dat is een lastig verhaal… ik weet ook niet precies waardoor het is ontstaan. Ik ben gewoon geen fan van dokters, ziekenhuizen en onverwachte dingen. Misschien toch door familie-omstandigheden die we hebben meegemaakt? Ik denk het.

Acht uur stond op de klok en daar kwam mijn nummertje op het bord. Ik moest naar stoel 12. Eerst bloedprikken en daarna direct de ademtest.. Bloedprikken was gelukkig snel voorbij één keer diep ademhalen en de buisjes waren gevuld maar toen de vier uur, ja je leest het goed, durende test doorstaan. Elk half uur werd ik teruggeroepen om weer een nieuwe test te doen en zo 8 keer in totaal. Mijn lichaam wilde op een gegeven moment niet meer, er was geen lucht meer in mijn longen, geen energie meer maar ook nog altijd de angst. Niet meer voor de test en het onderzoek maar voor de resultaten die een week later zouden volgen. Maar om 12 uur zei de zuster de verlossende woorden ‘je bent klaar voor vandaag, je mag volgende week woensdag de huisarts bellen voor de uitslag. Fijne dag verder.’ Ik bedankte haar gelijk voor het op mijn gemak stellen en ging met mama naar huis.

…. Een week later was daar weer de oh zo gevreesde spanning. Al 3 dagen keek ik op tegen het bellen van de huisarts, maar ja ik moest wel wilde ik er vanaf. Donderdagochtend besloot ik dan toch maar te bellen en gelukkig kon ik gelijk om half 10 terecht. En ja.. daar voelde ik het lood weer in mijn schoenen. Ik moest en zal niet alleen gaan, want wat als! Ja dat is namelijk de eerste gedachtes die ALTIJD in mijn hoofd naar boven komen als ik dit soort dingen ga beginnen. Maar dat is wel mijn lesje. Die wat als vraag en dus indirect de angst voor wat er mis kan zijn verdwijnt alleen wanneer je het gaat uitsluiten. Dus de familie afgebeld en nog geen half uurtje later was mijn broertje mijn reddende engel. Eenmaal de uitslag gekregen te hebben bleek er op dit moment niks gevonden te zijn, weer terug bij af was mijn eerste gedachte gelijk.

MAAR! Nee ik ben niet terug bij af. Ja het is vervelend dat ik nog niet weet waar mijn pijn vandaan komt, maar ik heb er wel degelijk iets aan gehad. Angsten zijn er om te overwinnen en dus moet je daarvoor soms een stap zetten die heel eng is, zoals voor mij naar de dokter/ziekenhuis gaan. Maar het levert je elke keer weer iets op. Onthoud dat en ik zou zeggen ‘Ga aan de slag met één van je angsten!’

En toen was het ziekenhuishoofdstuk voor nu eventjes gesloten, maar we zijn er nog niet. Vergeet jij niet dat je aan de slag moet om je angsten te overwinnen, want iedereen kan het! 

Dit vind je vast ook leuk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge